Zicht op urgentie is nodig om te weten wat ertoe doet, en wat niet. De vernieuwing van de verzorgingsstaat begint bij een heroriëntatie op de doelen ervan. Goede doelen zouden geen projectie moeten zijn van degene die ze opstelt. Een ander hoeft niet op ons te lijken. Zijn kansen liggen misschien in een andere wedstrijd dan wij zelf gewonnen hebben. Maar hoe kom je erachter wat er moet?
Urgentie bepaal je, door te weten waar mensen het niet gaan redden zonder extra inspanningen van anderen . Daarvoor moet je de doelgroep kennen, èn de wereld waar die straks een plek moet vinden. We zeggen zo makkelijk dat we mensen willen laten meedoen aan de samenleving. Maar wat vraagt dat van ze, en wat kunnen ze al? Wat kunnen ze bereiken, en wat ligt te ver weg? En hebben we wel scherp wat de samenleving en de arbeidsmarkt precies van mensen vragen?
De beste manier om in de publieke sector te bezuinigen is: betere doelen kiezen. Geen kaasschaaf over ‘wat echt moet’, maar het vleesmes in ambities die de moeite van het verwezenlijken eigenlijk niet waard zijn. Wees terughoudend met doelen voor iedereen. Want de samenleving vraagt om mensen met heel verschillende talenten. En laten mensen nu net heel verschillend zijn …